Καλώς σας βρήκα και πάλι.

Εδώ είμαι. Καλημέρα! :)

Αγαπητό lemonaki και epikoure,
"απείχα" από το internet και τον υπολογιστή, γιατί...

1ον). Η Vivodi (με την οποία έχω κάνει τη σύνδεση) κάνει, λέει, μία επέκταση και -δεν ξέρω σε άλλους- αλλά σε μένα μου κόβει το internet κάθε λίγο και λιγάκι και τις τελευταίες βδομάδες, μάλιστα, σχεδόν όλη μέρα!

2ον). Είχα πολλά μαθήματα και εργασίες (και για τις εργασίες βλασφημούσα που δεν είχα internet σπίτι...γκρρρ) και γι' αυτό το λόγο σας έχασα και με χάσατε.

Τώρα όσον αφορά το προηγούμενο post ("Το πρώτο χρώμα"), το θέμα μου δεν ειναι μόνον η Άνοιξη, αλλά και η αιτία η οποία με "έσπρωξε" προς την Άνοιξη...δηλαδή ερωτεύτηκα. Αφήστε τα καλύτερα.

Και πάλι καλή ημέρα να έχετε όλοι!
Και σας ευχαριστώ.

Το πρώτο χρώμα.

Άνοιξη.

Όλα πανέμορφα.
Όλα ωραία.
Όλα μάγεμα και κάποιοι θαρρούν είν’ ανυπόστατο όνειρο.
Ένα άγγιγμα στο χέρι και ίσως χαθεί, σκέφτονται.


Άνοιξη.

Μα εσύ σοβαρή.
Σα να μη συμβαίνει τίποτα.
Σα να έχουν χάσει όλα το χρώμα τους.
Ή να μην το έχουν ποτέ αποκτήσει.
Υψώνεις το βλέμμα.
Όλα χειμώνας.
Όλα κάτασπρα.
Όλα λευκά και όλα μαύρα.
Σοβαρή.
Κανονικά στο γραφείο, στη δουλειά.
Με τον καφέ περπατώντας στο διάδρομο.
Όλα ασπρόμαυρα κι εκεί.
Ένας γλυκός άνεμος σελίδες,
τρεμάμενες φλόγες να γυρίζει.
Και το κλειστό δωμάτιο να σιγοκαίγεται.
Στον ρυθμό της ψυχής.
Σοβαρή.
Σε κάθε γωνιά,
σε κάθε αγκαλιά και χαμόγελο.
Όλα χειμώνας μένουν.

Άνοιξη.

Μα να…
Στο διάβα σου
βρήκα το πρώτο χρώμα.
Κι είναι το χρώμα της Άνοιξης;
Κι είναι το χρώμα της ταραχής και της στιγμής;
Κι είναι το χρώμα των ματιών σου;
Δε θυμάμαι.
Μα ήταν το πρώτο χρώμα.


Αγαπούσα.
Μα οι νιφάδες της κάθε ημέρας κάλυπταν
την ταραχή μου.
Της ψυχής μου.
Τώρα, όμως, εγώ αγαπώ.
Και το δωμάτιο της ψυχής μου
πλημμυρίζει.
Από το ηλιοβασίλεμα που κυματίζει.
Σε μια στάλα δροσιάς.
Σε ένα λουλουδικό επάνω.
Το πρώτο χρώμα.

Αγάπησα και αγαπώ.

Το λάθος του δείκτη;
Το παραπάτημα της γης;

Ναι, μα εγώ αγάπησα και
δίχως ημέρες αγαπώ.

Άνοιξη.

ΥΓ: Σήμερα είπα να το ξαναβάλω το post λόγω ενός ευχάριστου γεγονότος που συνέβη πριν κανά-δυο ώρες. Ξέρετε, πάντα πίστευα πως δίπλα σε μία αφιέρωση δε χρειάζεται να υπάρχει ένα όνομα, αρκεί να ξέρεις εσύ σε ποιον απευθύνεσαι και ότι εκείνος ή εκείνη θα το καταλάβει. Έτσι, λοιπόν...αφιερωμένο!

καλή ημέρα να έχετε.

Το θέμα της Ημέρας.

Έκλειψη ηλίου σήμερα...
Όλη η μαγεία του κόσμου "κρυμμένη" σε μία θέα...αυτή σήμερα.

Παρακάτω κάποιες φωτογραφίες από προηγούμενες -μερικές ή ολικές- εκλείψεις του ηλίου...

Το παιδί.

Καλέ μου, μία συμβουλή.
Ποτέ μην πνίγεις τους λυγμούς στο μαξιλάρι σου.
Οι πνιγμένες κραυγές δεν λυτρώνουν.
Σβησμένη παραφωνία για πρόβα χορωδίας μονάχα.
Ένας αχνός, τσιριχτός ήχος να «ντύνει» το δωμάτιο.

Κι εσύ ξαπλωμένος με ένα μαξιλάρι να σου αγκαλιάζει δυνατά το πρόσωπο.
Ξαπλωμένος σαν πεντάχρονο παιδί που έχασε την πρώτη του μπάλα,που του είχε κάνει δώρο η κυρα-Λενιώ, η αγαπημένη θειά του που άφησε την στερνή πνοή της πέρσι.
Σαν πεντάχρονο παιδί.
Μα καλέ μου, πάψε να πνίγεις τους λυγμούς σου.
Σήκω. Ανέπνευσε. Πλησίασε το παράθυρο με μικρά βήματα.

Ανάπνευσε ξανά και δες.
Να…θα ξεχωρίσεις τώρα στο βάθος ένα παιδί.
Κοίτα το γελάει.
Είναι ευτυχισμένο.
Σου χαμογελάει.
Τρέχει.
Και από το γονατάκι του τρέχει αίμα.
Έπεσε. Μα τώρα τρέχει. Σηκώθηκε και τώρα γελάει.
Δες ακόμα.
Τρέχει να βρει την μπάλα που έχασε. Το βλέπεις;
Του έπεσε κάπου παράμερα καθώς έπαιζε στο χωράφι, δίπλα από το σπίτι του.

Καλέ μου ξέρεις τι πονάει πιο πολύ;
Το δάκρυ που κυλά πάνω από το αίμα της πληγής.
Και όταν ακόμα εμποδίζεις την κραυγή και το ξέσπασμα, ο πόνος είναι πιο πικρός.
Μα και η λύτρωση πολύ απέχει απ’ όλα αυτά.
Η λύτρωση είναι όταν το παιδί βρει την μπάλα, το δώρο της κυρα-Λενιώς, μονάχα όταν τη βρει.
Και θα τη βρει, θα το δεις. Γιατί τρέχει. Χαμογελαστό.

Να, το διακρίνεις καλύτερα τώρα;
Πλησίασε. Βλέπεις;
Το γονατάκι του το βλέπεις;
Φορά ακόμα πολύ κοντά παντελονάκια για να τα λερώσει η πληγή.
Μικροκαμωμένο, αλλά γενναίο…και τρέχει.
Αποχωρήσου καλέ μου το μαξιλάρι και πλησίασε.

Θαρρείς το παράθυρο είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Μα ο καθρέφτης μπορεί μερικές φορές και ξεγελά.

Μα πλησίασε το παιδί.
Μίλησε του. Δε θες;
Καλέ μου, πες του ό,τι θέλεις.
Ναι, ρώτα το εάν θες.

«Πόσο χρονών είσαι;»

«Εβδομήντα-πέντε».
Απάντησε το παιδί κρατώντας την μπάλα στα χέρια του κι έτρεξε να πάει σπίτι του.

Απορία.

Λέτε να ζει ακόμα αυτό το μωρό? (με τόνο χιουμοριστικό το λέω)

Εγώ τουλάχιστον το ελπίζω... :)


ΥΓ: Συγνώμη, αλλά τώρα τελευταία δεν έχω και πολύ χρόνο, έχουν πέσει πολλά μαζί και είναι που με έπιασε και η...Άνοιξη για τα καλά.


καλό απόγευμα σας εύχομαι.

Beauty and the Beast (άσχετο).

Θα αναρωτιέστε, φυσικά, πώς μπορεί να συνδεθεί ο προηγούμενος διάλογος περί υποκειμενισμού και αντικειμενισμού με το "Beauty and the Beast".
Μην το ψάχνετε. Δεν συνδέεται.

Τι να κάνουμε; Διαθέσεις είναι αυτές... :)


1). Αγαπημένη ταινία κινουμένων σχεδίων.

2). Από εδώ ξεκίνησαν όλα.

Μία Καληνύχτα.

Καληνυχτίζω με μία
φωτογραφία και με δύο λόγια...

"Καλή γλυκιά σου νύχτα.

Να ξυπνήσεις το πρωί,
να δεις το όνειρο από την αρχή.
Να ακούσεις το νυχτολούλουδο να ευωδιάζει,
να δεις τους ανθρώπους να φωνάζουν.
Και τον εαυτό σου αναμεσά τους να αναζητεί
αυτό που λέγεται Ζωή.

Καλή γλυκιά σου νύχτα.
Θα τα πούμε το πρωί."

Απόπειρα Σχεδίου...

Ξέρω είχα πει πως το επόμενο post θα είναι σχετικό με το προηγούμενο, αλλά θέλει χρόνο το άτιμο...
Ωστόσο μου ήρθε μία -μάλλον όχι και τόσο καλή- ιδέα να βάλω στο blog το πρώτο μου σχέδιο, εάν κανένας λογικός το ονομάζει αυτό σχέδιο. Το είχα κάνει πριν πολύ καιρό.




Λατρεύω το Σχέδιο και το σκιτσάρισμα, αλλά είμαι αυτοδίδακτη και σχεδιάζω με έναν τελείως ανορθόδοξο τρόπο και εμπειρικό.
Έχω φτάσει σε σημείο να "βγάζω" τους άξονες, τα σχήματα, τις αναλογίες -οι σκιές ούτως ή άλλως πρέπει- με το μάτι. Γι' αυτό συγχωρήστε με για τις ατέλειες...

Καλή σας μέρα εύχομαι!