Sally Xwra Tha Xathw

Καλώς σας βρήκα και πάλι.

2006-04-15T01:28:00.000-07:00

Εδώ είμαι. Καλημέρα! :)

Αγαπητό lemonaki και epikoure,
"απείχα" από το internet και τον υπολογιστή, γιατί...

1ον). Η Vivodi (με την οποία έχω κάνει τη σύνδεση) κάνει, λέει, μία επέκταση και -δεν ξέρω σε άλλους- αλλά σε μένα μου κόβει το internet κάθε λίγο και λιγάκι και τις τελευταίες βδομάδες, μάλιστα, σχεδόν όλη μέρα!

2ον). Είχα πολλά μαθήματα και εργασίες (και για τις εργασίες βλασφημούσα που δεν είχα internet σπίτι...γκρρρ) και γι' αυτό το λόγο σας έχασα και με χάσατε.

Τώρα όσον αφορά το προηγούμενο post ("Το πρώτο χρώμα"), το θέμα μου δεν ειναι μόνον η Άνοιξη, αλλά και η αιτία η οποία με "έσπρωξε" προς την Άνοιξη...δηλαδή ερωτεύτηκα. Αφήστε τα καλύτερα.

Και πάλι καλή ημέρα να έχετε όλοι!
Και σας ευχαριστώ.

Το πρώτο χρώμα.

2006-03-30T00:27:00.000-08:00

Άνοιξη.

Όλα πανέμορφα.
Όλα ωραία.
Όλα μάγεμα και κάποιοι θαρρούν είν’ ανυπόστατο όνειρο.
Ένα άγγιγμα στο χέρι και ίσως χαθεί, σκέφτονται.

Άνοιξη.

Μα εσύ σοβαρή.
Σα να μη συμβαίνει τίποτα.
Σα να έχουν χάσει όλα το χρώμα τους.
Ή να μην το έχουν ποτέ αποκτήσει.
Υψώνεις το βλέμμα.
Όλα χειμώνας.
Όλα κάτασπρα.
Όλα λευκά και όλα μαύρα.
Σοβαρή.
Κανονικά στο γραφείο, στη δουλειά.
Με τον καφέ περπατώντας στο διάδρομο.
Όλα ασπρόμαυρα κι εκεί.
Ένας γλυκός άνεμος σελίδες,
τρεμάμενες φλόγες να γυρίζει.
Και το κλειστό δωμάτιο να σιγοκαίγεται.
Στον ρυθμό της ψυχής.
Σοβαρή.
Σε κάθε γωνιά,
σε κάθε αγκαλιά και χαμόγελο.
Όλα χειμώνας μένουν.

Άνοιξη.

Μα να…
Στο διάβα σου
βρήκα το πρώτο χρώμα.
Κι είναι το χρώμα της Άνοιξης;
Κι είναι το χρώμα της ταραχής και της στιγμής;
Κι είναι το χρώμα των ματιών σου;
Δε θυμάμαι.
Μα ήταν το πρώτο χρώμα.

Αγαπούσα.
Μα οι νιφάδες της κάθε ημέρας κάλυπταν
την ταραχή μου.
Της ψυχής μου.
Τώρα, όμως, εγώ αγαπώ.
Και το δωμάτιο της ψυχής μου
πλημμυρίζει.
Από το ηλιοβασίλεμα που κυματίζει.
Σε μια στάλα δροσιάς.
Σε ένα λουλουδικό επάνω.
Το πρώτο χρώμα.

Αγάπησα και αγαπώ.

Το λάθος του δείκτη;
Το παραπάτημα της γης;

Ναι, μα εγώ αγάπησα και
δίχως ημέρες αγαπώ.

Άνοιξη.

ΥΓ: Σήμερα είπα να το ξαναβάλω το post λόγω ενός ευχάριστου γεγονότος που συνέβη πριν κανά-δυο ώρες. Ξέρετε, πάντα πίστευα πως δίπλα σε μία αφιέρωση δε χρειάζεται να υπάρχει ένα όνομα, αρκεί να ξέρεις εσύ σε ποιον απευθύνεσαι και ότι εκείνος ή εκείνη θα το καταλάβει. Έτσι, λοιπόν...αφιερωμένο!

καλή ημέρα να έχετε.

Το θέμα της Ημέρας.

2006-03-29T03:59:00.000-08:00

Έκλειψη ηλίου σήμερα...
Όλη η μαγεία του κόσμου "κρυμμένη" σε μία θέα...αυτή σήμερα.

Παρακάτω κάποιες φωτογραφίες από προηγούμενες -μερικές ή ολικές- εκλείψεις του ηλίου...

Το παιδί.

2006-03-27T11:00:00.000-08:00

Καλέ μου, μία συμβουλή.
Ποτέ μην πνίγεις τους λυγμούς στο μαξιλάρι σου.
Οι πνιγμένες κραυγές δεν λυτρώνουν.
Σβησμένη παραφωνία για πρόβα χορωδίας μονάχα.
Ένας αχνός, τσιριχτός ήχος να «ντύνει» το δωμάτιο.

Κι εσύ ξαπλωμένος με ένα μαξιλάρι να σου αγκαλιάζει δυνατά το πρόσωπο.
Ξαπλωμένος σαν πεντάχρονο παιδί που έχασε την πρώτη του μπάλα,που του είχε κάνει δώρο η κυρα-Λενιώ, η αγαπημένη θειά του που άφησε την στερνή πνοή της πέρσι.
Σαν πεντάχρονο παιδί.
Μα καλέ μου, πάψε να πνίγεις τους λυγμούς σου.
Σήκω. Ανέπνευσε. Πλησίασε το παράθυρο με μικρά βήματα.

Ανάπνευσε ξανά και δες.
Να…θα ξεχωρίσεις τώρα στο βάθος ένα παιδί.
Κοίτα το γελάει.
Είναι ευτυχισμένο.
Σου χαμογελάει.
Τρέχει.
Και από το γονατάκι του τρέχει αίμα.
Έπεσε. Μα τώρα τρέχει. Σηκώθηκε και τώρα γελάει.
Δες ακόμα.
Τρέχει να βρει την μπάλα που έχασε. Το βλέπεις;
Του έπεσε κάπου παράμερα καθώς έπαιζε στο χωράφι, δίπλα από το σπίτι του.

Καλέ μου ξέρεις τι πονάει πιο πολύ;
Το δάκρυ που κυλά πάνω από το αίμα της πληγής.
Και όταν ακόμα εμποδίζεις την κραυγή και το ξέσπασμα, ο πόνος είναι πιο πικρός.
Μα και η λύτρωση πολύ απέχει απ’ όλα αυτά.
Η λύτρωση είναι όταν το παιδί βρει την μπάλα, το δώρο της κυρα-Λενιώς, μονάχα όταν τη βρει.
Και θα τη βρει, θα το δεις. Γιατί τρέχει. Χαμογελαστό.

Να, το διακρίνεις καλύτερα τώρα;
Πλησίασε. Βλέπεις;
Το γονατάκι του το βλέπεις;
Φορά ακόμα πολύ κοντά παντελονάκια για να τα λερώσει η πληγή.
Μικροκαμωμένο, αλλά γενναίο…και τρέχει.
Αποχωρήσου καλέ μου το μαξιλάρι και πλησίασε.

Θαρρείς το παράθυρο είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Μα ο καθρέφτης μπορεί μερικές φορές και ξεγελά.

Μα πλησίασε το παιδί.
Μίλησε του. Δε θες;
Καλέ μου, πες του ό,τι θέλεις.
Ναι, ρώτα το εάν θες.

«Πόσο χρονών είσαι;»

«Εβδομήντα-πέντε».
Απάντησε το παιδί κρατώντας την μπάλα στα χέρια του κι έτρεξε να πάει σπίτι του.

Απορία.

2006-03-26T07:28:00.000-08:00

Λέτε να ζει ακόμα αυτό το μωρό? (με τόνο χιουμοριστικό το λέω)

Εγώ τουλάχιστον το ελπίζω... :)

ΥΓ: Συγνώμη, αλλά τώρα τελευταία δεν έχω και πολύ χρόνο, έχουν πέσει πολλά μαζί και είναι που με έπιασε και η...Άνοιξη για τα καλά.

καλό απόγευμα σας εύχομαι.

Beauty and the Beast (άσχετο).

2006-03-22T08:11:00.000-08:00

Θα αναρωτιέστε, φυσικά, πώς μπορεί να συνδεθεί ο προηγούμενος διάλογος περί υποκειμενισμού και αντικειμενισμού με το "Beauty and the Beast".
Μην το ψάχνετε. Δεν συνδέεται.

Τι να κάνουμε; Διαθέσεις είναι αυτές... :)

1). Αγαπημένη ταινία κινουμένων σχεδίων.

2). Από εδώ ξεκίνησαν όλα.

Μία Καληνύχτα.

2006-03-21T14:13:00.000-08:00

Καληνυχτίζω με μία
φωτογραφία και με δύο λόγια...

"Καλή γλυκιά σου νύχτα.

Να ξυπνήσεις το πρωί,
να δεις το όνειρο από την αρχή.
Να ακούσεις το νυχτολούλουδο να ευωδιάζει,
να δεις τους ανθρώπους να φωνάζουν.
Και τον εαυτό σου αναμεσά τους να αναζητεί
αυτό που λέγεται Ζωή.

Καλή γλυκιά σου νύχτα.
Θα τα πούμε το πρωί."

Απόπειρα Σχεδίου...

2006-03-21T07:24:00.000-08:00

Ξέρω είχα πει πως το επόμενο post θα είναι σχετικό με το προηγούμενο, αλλά θέλει χρόνο το άτιμο...
Ωστόσο μου ήρθε μία -μάλλον όχι και τόσο καλή- ιδέα να βάλω στο blog το πρώτο μου σχέδιο, εάν κανένας λογικός το ονομάζει αυτό σχέδιο. Το είχα κάνει πριν πολύ καιρό.

Λατρεύω το Σχέδιο και το σκιτσάρισμα, αλλά είμαι αυτοδίδακτη και σχεδιάζω με έναν τελείως ανορθόδοξο τρόπο και εμπειρικό.
Έχω φτάσει σε σημείο να "βγάζω" τους άξονες, τα σχήματα, τις αναλογίες -οι σκιές ούτως ή άλλως πρέπει- με το μάτι. Γι' αυτό συγχωρήστε με για τις ατέλειες...

Καλή σας μέρα εύχομαι!

You' ve Got Mail.

2006-03-18T23:20:00.000-08:00

Χτες το βράδυ, μετά από τόσους μήνες και από τόσες θεωρητικά-κλασσικές ταινίες, αποφάσισα να δω και μία «ανάλαφρη», αισθηματική ταινία. Και τελικά είδα το «You’ ve Got Mail».

Το tagline της ταινίας ήταν:
“Someone you pass on the street may already be the love of your life.”

Μα δεν είναι αλήθεια αυτό;
Κάποιος που προσπερνάς στο δρόμο μπορεί να είναι ήδη ο έρωτας της ζωής σου.

Πόσες φορές άραγε να το έχει αναρωτηθεί αυτό ένα άτομο;
Να έχει προβληματιστεί;
Πόσες φορές άραγε να έχει συμβεί;
Πόσες είναι πιθανότητες για να συμβεί;
Ποιες οι συγκυρίες;

Σ' αυτό το σημείο μία μικρή παρένθεση...
Ο έρωτας είναι, πιστεύω, ένα από τα πρώτα θέματα που μας γεννούν στο μυαλό απορίες και σκέψεις για την έννοια της τυχαιοκρατίας, της αιτιοκρατίας και της συγχρονικότητας.
Αλλά ας μην το εστιάσουμε εκεί κυριακάτικα.

Κατ’ αρχάς να πούμε την υπόθεση της ταινίας…
Η ταινία αυτή είναι remake του «Shop Around the Corner», το οποίο έχω ακουστά, αλλά ακόμα δεν το έχω δει.
Ο Tom Hanks, λοιπόν, και η Meg Ryan υποδύονται τους ιδιοκτήτες δύο ξεχωριστών βιβλιοπωλείων, τα οποία αποτελούν -θα λέγαμε- τα «αντίπαλα στρατόπεδα». Η σχέση τους είναι ανταγωνιστική και ο φθόνος και το μίσος του καθενός για το πρόσωπο του άλλου μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Αλλά κάποια στιγμή, χωρίς να το γνωρίζουν, «συναντιούνται» στο internet και ερωτεύονται.

Το τέλος είναι τόσο ευνόητο που πιστεύω δε θα με μαλώσετε που σχεδόν το μαρτύρησα.

Ωστόσο θέλω να κάνω μία προσωπική σημείωση για τις παρόμοιου τύπου ταινίες. Πολλές, λοιπόν, ταινίες του Hollywood (και όχι μόνον) προσπαθούν να παρουσιάσουν τον πόνο της αγάπης-χωρίς-ανταπόκριση, αλλά στο τέλος πάντα οι πρωταγωνιστές καταλήγουν ζευγάρι! Απ’ τη μία, μου αρέσει όταν γίνεται αυτό -όπως πιστεύω και στις περισσότερες γυναίκες- αλλά από την άλλη μεριά, εκνευρίζομαι αφάνταστα γιατί στην ουσία είναι μία αυταπάτη που μας περνάνε στο υποσυνείδητο με κάποια, φυσικά, σκοπιμότητα.

Τα ερωτήματα είναι τα εξής:
Υπάρχει αυτή η περίπτωση να μας ελκύει τόσο ο άγνωστο;
Συμβαίνει μόνον στην έβδομη τέχνη και στα παραμύθια ή και στη ζωή;
Προσέξτε. Υπάρχει και η αυταπάτη…

ΥΓ: Ωραίος και γοητευτικός ο Tom Hanks... :)
ΥΓ 2: Και το επόμενο post θα είναι σχετικό, αλλά δε θα μαρτυρήσω ποιο το ακριβές θέμα.

Δε με μέλει...

2006-03-18T05:19:00.000-08:00

"Ας φανερωθεί μπρος μου ο άνθρωπος
που θα μπορέσω να τον αγαπήσω αληθινά,
με τρέλα και ας μη με αγαπήσει,
δε με μέλει..."

Μαρία Πολυδούρη.

Προσωπικό σχόλιο: Δεν είναι δυνατόν να αγαπήσεις κάποιον ολοκληρωτικά, όταν εκείνος δε σε αγαπά...
Δεν μπορείς να αγαπήσεις κάποιον ολοκληρωτικά, γιατί δεν γνωρίζεις αν θα αγαπήσεις τον τρόπο που εκείνος αγαπά...

Γλυκά να Βυθίζεσαι.

2006-03-17T22:04:00.000-08:00

«Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης
Στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς»

Ν. Γκάτσος.

(συγνώμη για την αλλαγή φωτογραφίας, αλλά αυτή νομίζω πάει καλύτερα)

Έχουν τα Ζώα Γλώσσα;

2006-03-17T06:15:00.000-08:00

Τις προάλλες, σε μία συζήτησή μου με άλλους ειπώθηκε ότι "...τα ζώα δεν έχουν γλώσσα..." και ότι "..γλώσσα αναγνωρίζεται μόνον η γλώσσα του ανθρώπου, δηλαδή αυτή του έναρθρου λόγου, καμία άλλη...".
Πιστεύω ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να ισχύει. Γνωρίζω ότι είναι ένα θέμα θεωρητικής φύσεως και γλωσσολογίας, αλλά με ενδιαφέρει πολύ η γνώμη σας.
Εγώ υποστήριξα την αντίθετη άποψή μου ως εξής: "Πιστεύω ότι είναι λάθος να θεωρούμε ότι τα ζώα ΔΕΝ έχουν γλώσσα. Κι αν θεωρήσουμε ότι κάτι τέτοιο ισχύει, τότε με την ίδια λογική ούτε ο άνθρωπος δεν έχει γλώσσα αφού από βιολογικής απόψεως κατατάσσεται στην κατηγορία των ζώων. Άτοπον, λοιπόν.
Σε ένα ντοκιμαντέρ παλιά, που είχα δει, έλεγαν επιστήμονες και ερευνητές ότι είχαν κατορθώσει σχεδόν ή -αν θέλετε- είχαν προσεγγίσει κατά πολύ την αποκωδικοποίηση της ΓΛΩΣΣΑΣ των δελφινιών...
Γιατί τα ζώα ΔΕΝ έχουν γλώσσα;
Το "νιαου-νιαου" μπορούμε να το εξομοιώσουμε με τον ήχο που προκαλούμε όταν μας πέφτει απ' τα χέρια και σπάει ένα ποτήρι; Είναι ένας απλός ήχος;"

Αυτά, λοιπόν, απάντησα και δεν πήρα απάντηση ή άλλο επιχείρημα.

Κι όμως, εγώ επέμενα...
"Έπειτα, είναι δεδομένο ότι τα ζώα έχουν έναν -σε πρώτη βάση- κώδικα επικοινωνίας. ΟΜΩΣ ΚΑΙ ο άνθρωπος όταν πρωτοεξελισσόταν δεν είχε γλώσσα παρά ΜΟΝΟΝ έναν απλό κώδικα επικοινωνίας. Τώρα όμως από κει κι ύστερα, συνειδητοποιούμε ότι οι προδιαγραφές του ανθρώπου ΑΠΕΙΧΑΝ (και απέχουν) πολύ από τις προδιαγραφές των ζώων. Άρα, σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος, ως "ανώτερο" κι αν θέλετε και "τελειότερο" -από τα ζώα- όν καθώς εξελισσόταν ο ίδιος, μαζί του εξελισσόταν παράλληλα και ο κώδικας επικοινωνίας του σε ΓΛΩΣΣΑ!!! Όμως, γιατί τελικά δεν μπορούμε να πούμε ότι και τα ζώα ΕΧΟΥΝ γλώσσα αλλά αυτή είναι σε μη-εξελιγμένη μορφή; Γιατί πρέπει να είμαστε τόσο απόλυτοι; Ο κώδικας των ζώων δε θα πρέπει να θεωρείται γλώσσα για την ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ φυσική πραγματικότητα;"

Και φταίμε εμείς...

2006-03-16T06:58:00.000-08:00

Πάντα θεωρούσα και πάντα θα θεωρώ το εξής:
Είναι η χειρότερη μορφή κατάντιας για μία κοινωνία να σκοτώνει ό,τι πιο αθώο την αποτελεί...

Οι φωτογραφίες από την ταινία "Les 400 coups" του Truffaut.

Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.

2006-03-16T05:33:00.000-08:00

Σύμφωνα με ένα άρθρο του περιοδικού «Tempo» (τεύχος 1) αφιερωμένο και μόνο στα παιδιά, «δεν υπάρχουν παιδιά-θαύματα, ούτε ιδιοφυΐες που έδειξαν πρόωρα το ταλέντό τους, αλλά παιδιά που αξιοποιούν στο μέγιστο τις δυνατότητες των 100 δισεκατομμυρίων εγκεφαλικών κυττάρων που έχουν. Η ανικανοποίητη περιέργεια τα ωθεί σε συνεχή αναζήτηση ερεθισμάτων, ενώ μαθαίνουν με φανερή ευκολία πράγματα που πονοκεφαλιάζουν τους ενήλικες όπως μία ξένη γλώσσα ή πολύπλοκες χορευτικές κινήσεις.»

(αυτό φαίνεται απόλυτα λογικό, εάν σκεφτούμε ότι ο Einstein είχε πει πως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μόνο το 9 -10% των εγκεφαλικών τους ικανοτήτων.)

Πολλοί επιστήμονες, λοιπόν, την τελευταία δεκαπενταετία έθεσαν ως αντικείμενο της μελέτης τους την «πλαστικότητα» του ανθρώπινου νευρικού συστήματος. Είπαν πως ο εγκέφαλός μας ανάλογα με τις πρώτες εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας (γέννηση – 10 χρονών) πλάθεται σαν μία πλαστελίνη!!! «Η ποιότητα και η ποσότητα των πληροφοριών που προσλαμβάνει ο εγκέφαλός μας σε ευαίσθητες περιόδους καθορίζουν τη δομή και την ανθεκτικότητα στο χρόνο του νευρικού μας συστήματος». Έτσι λοιπόν, οι «λεωφόροι των πληροφοριών», όπως χαρακτηρίζονται, είναι 7: οι κινητικές, οι λεκτικές (όσον αφορά την πρώτη του γλώσσα αλλά και την δεύτερη), οι ακουστικές, οι οπτικές ικανότητες, η λογική και τα συναισθήματα. Ο Βολφ Ζίνγκερ υποστήριξε ότι εάν οι συνδέσεις που πρέπει να γίνουν στα νευρικά κύτταρα δεν γίνουν την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή κατά τις ευαίσθητες περιόδους, τότε η ευκαιρία θα χαθεί για πάντα! Ο Βολφ έχει κάνει έρευνες σχετικά με τις οπτικές ικανότητες των θηλαστικών και τον εγκέφαλο.

Σε πρώτη φάση τώρα, την ανάπτυξη και την «αρχιτεκτονική» του εγκεφάλου αναλαμβάνουν τα γονίδια. Όμως στο δεύτερο στάδιο, που’ ναι η περίοδος που αρχίζει ύστερα απ’ τη γέννηση του βρέφους, ξεκινά και η δημιουργία συνδέσεων στα νευρικά δίκτυα και του εγκεφάλου.

Κάθε πληροφορία που προέρχεται από τις παιδικές μας εμπειρίες διεγείρει πρώτα τα νευρικά κύτταρα τα οποία ειδοποιούν τον εγκέφαλο για την παραγωγή συγκεκριμένων ουσιών, χάρη στις οποίες μπορούν και μεταβιβάζονται οι πληροφορίες στον εγκέφαλο. Ας πούμε για παράδειγμα, όταν οι γονείς μιλάνε στο μωρό τους τότε ο ήχος αυτών των λέξεων περνάει από τον ακουστικό φλοιό και κατ’ αυτόν τον τρόπο γεννιέται σιγά-σιγά η δυνατότητα στο μωρό να ξεχωρίζει τους ήχους και τις λέξεις και να τις συγχωνεύσει μαζί με άλλες πληροφορίες στα νεύρα και στη μνήμη του.

Η μουσική συμβάλλει στην ακουστική ανάπτυξη του παιδιού και σύμφωνα με τις απόψεις των ειδικών ένα παιδί θα ήταν προτιμότερο να αρχίσει κάποιο μουσικό όργανο στα τρία του, αφού από τότε μέχρι τα δέκα του χρόνια αναπτύσσεται η αίσθηση της ακοής. «Ανακαλύψαμε ότι το πιάνο και το τραγούδι βελτιώνουν την ικανότητα της τρισδιάστατης αντίληψης του χώρου και της λογικής σκέψης του παιδιού», είπαν ερευνητές στις ΗΠΑ. Βέβαια δεν είναι απαραίτητο να μάθει το παιδί κάποιο όργανο, αλλά τουλάχιστον οι γονείς του θα πρέπει να του τραγουδούν και να του βάζουν να ακούει μουσική (καλύτερα) πολλών ειδών.

Κάθε παιδί πρέπει να έχει την προτροπή των γονιών του ώστε να τρέχει, να κάνει τούμπες και να παίζει στον κήπο ή σε κάποια παιδική χαρά και να’ χει ως αποτέλεσμα αυτού την καλύτερη αξιοποίηση και ανάπτυξη των κινητικών ικανοτήτων του. Προσοχή! Η ευαίσθητη περίοδος για την κίνηση αρχίζει από την 7η βδομάδα της εγκυμοσύνης έως περίπου το 4ο έτος.

Επιπλέον οι νευρολόγοι υποστηρίζουν πως ένα παιδί μπορεί από την γέννησή του μέχρι τα δέκα του χρόνια παράλληλα με την μητρική του γλώσσα να μάθει το ίδιο καλά και μία δεύτερη. «Μετά τα δέκα αυτή η ικανότητα χάνεται…». Επίσης ύστερα από κάποιες μελέτες συμπεράνανε ότι καλό είναι να μην μιλάνε οι γονείς «παιδιάστικα» στο μωρό τους αλλά κανονικά, όπως θα μιλούσαν και με ένα μεγαλύτερο παιδί.

Γι' αυτό όσοι από τους αναγνώστες είστε γονείς μάλλον ίσως να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας σχετικά με την ανατροφή των παιδιών σας και να πράξετε αναλόγως... :)

ΥΓ: Σήμερα εξηγούσα μαθηματικά σε ένα αγοράκι (6ης δημοτικού), επειδή κάτι δεν καταλάβαινε. Και όταν τελικώς κατάλαβε, μου είπε ότι να τον συγχωρήσω που είναι χαζός. Παραξενεύτηκα! Μικρό παιδί και τέτοια απαισιοδοξία; Του άνοιξα συζήτηση για το τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει (την κλασσική καραμέλα-ερώτηση) και μου είπε ότι δεν έχει σημασία γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν είναι γεννημένοι ταλέντα! Όταν μου το είπε αυτό, σάστισα. Του συνέχισα τη συζήτηση και ελπίζω να "πήρε κάτι", όπως λέμε...Αφορμή λοιπόν αποτέλεσε αυτό το συμβάν σήμερα για την παράθεση αυτού του -ας το πούμε- άρθρο που είχα γράψει το περασμένο καλοκαίρι.

Ο Πολιτισμός μπήκε στην Κατάψυξη???

2006-03-15T09:02:00.000-08:00

«Μήπως τελικά ο πολιτισμός μπήκε στην κατάψυξη;» Σ’ αυτήν την ερώτηση καταλήγουν όλοι όσοι σκέφτονται την ισχύουσα και υπάρχουσα κατάσταση και αθλιότητα που δυστυχώς χαρακτηρίζει τη σύγχρονη κοινωνία.

Πιστεύω ότι από την εποχή που οι άνθρωποι άρχισαν να χρησιμοποιούν τα χρήματα, πάντα υπήρχε κάποιος που ήθελε να αποκτήσει πιο πολλά χρήματα από κάθε άλλον υπερβαίνοντας έτσι το μέτρο. Αν όχι πλούτη τότε δόξα -συνήθως βέβαια αυτά τα δύο πάνε μαζί- ή οτιδήποτε άλλο πάντοτε πέρα από τα όρια μόνο και μόνο για να ξεχωρίσει, για να εξυψωθεί στα μάτια των άλλων.
Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι εγωιστής, άπληστος και διψασμένος να υπερβεί τον κανόνα, γιατί αυτό πολλές φορές του δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι πιο πλήρης και ισχυρότερος.
Μην ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων αυτών που έχουν γράψει με τα έργα τους ιστορία, επιθυμούσαν με την εκμετάλευση, την προδοσία, την πλάνη της μάζα και με τους πολέμους να αποκτήσουν πλούτη, ισχύς και δόξα...
Δεν ήσαν όλοι έτσι όπως τους περιγράφουν στα ιστορικά βιβλία, τα σχολικά -ας πούμε- βιβλία ιστορίας! Φυσικά και δεν θα πουν σε μικρό παιδί ότι η τάδε ιστορική προσωπικότητα ουσιαστικά πάτησε επί πτωμάτων μονάχα για να ικανοποιήσει τα "θέλω" της δίνοντας του (παιδιού) λανθασμένες αλήθειες που ύστερα θα εντυπωθούν στο υποσυνείδητό του ως αυτονόητη πραγματικότητα επιβίωσης. Φυσικά και όχι.
Ένα βιβλίο ιστορίας θα προσπαθήσει να μεταδώσει στον αναγνώστη αξίες μεν συντηρητικές για πολλούς, αλλά διαχρονικές και θεμελιώδεις (όπως η φιλοπατρία, η γενναιότητα κτλ.) για να τις υιοθετήσει και ο ίδιος και να τις εφαρμόσει όντας πια ένας "σωστός και φρόνιμος πολίτης".
Όμως πώς θα τις μεταδώσει αυτές τις αξίες σωστά; Είναι προφανές ότι ο μόνος τρόπος είναι ο εξής: με το να παρουσιάσει στο μυαλό του αναγνώστη όλες εκείνες τις προσωπικότητες λιγότερο ρεαλιστικά και τονίζοντας τα (κάποιες φορές ανύπαρκτα) καλά τους στοιχεία. Αυτό το βλέπουμε και με τους πολέμους. Όλοι σκεφτόμαστε τι σπουδαίοι πόλεμοι και μάχες έχουν γίνει στο απώτερο παρελθόν και αισθανόμαστε δέος αλλά και αηδία όταν τους συγκρίνουμε με τους σημερινούς. Όμως, στην ουσία αίμα χυνότανε τότε αίμα χύνεται και σήμερα!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο πολιτισμός δεν έχει πεθάνει ούτε έχει μπει στην κατάψυξη. Ο πολιτισμός -όπως και η ιστορία- συνεχίζει, απλώς εμείς ζώντας σε μία αυταπάτη δεν είμαστε σε θέση να το καταλάβουμε...

ΥΓ: Είπα σιγά-σιγά να περνούμε στα πιο ενδιαφέροντα θέματα, έστω αρχικά και με μία απλοϊκή -αλλά ουσιαστική- προσέγγιση...
ΥΓ 2: Τον τίτλο τον πήρα από μία θεματική ενός πολύ αγαπημένου μου site-forum (το έχω και στα recommended links), στην οποία θεματική είχα εκφράσει πάνω-κάτω αυτήν την άποψη.

Συνειρμός.

2006-03-13T17:56:00.000-08:00

Γλυκός, μα τόσο γλυκός.

Ο καλπασμός του.

Ο καλπασμός της σκέψης του.

Ο ήχος του, τι γλυκός…

Τρέχει. Τρέχει.

Και σε μαγεύει.

Και σε παίρνει μαζί του.

Γνωρίζεις την θάλασσα.
-Τι ωραίο χρώμα τούτο, ζωγράφε μου!

Γνωρίζεις τον ουρανό.
-Θαρρώ την πινελιά σου ανάλαφρη.

Γνωρίζεις τον ήλιο.
-Κι ανεξάντλητος είναι ο πόθος σου.

Θα περπατήσεις τώρα πέρα τον ήλιο;

Πέρα τον ουρανό;

Πέρα τη θάλασσα;

ΥΓ: Έκανα μία διόρθωση στο περιεχόμενο αυτού του post.

Δοκιμές.

2006-03-13T17:52:00.000-08:00

Συγνώμη για τα συνεχή posts αλλά θέλω να διορθώσω κάτι "πειράματα" και να "συμμαζέψω λίγο το blog.

ευχαριστώ.

Έρωτας και Νερό.

2006-03-13T17:51:00.000-08:00

"The wave has been created by water and love.
That's why it's changing constantly.
The same thing happens with art."

Andree Putman.

(Το κύμα είναι νερό και έρωτας. Γι' αυτό αλλάζει συνεχώς. Ομοίως συμβαίνει και με την τέχνη.)

Χωρίς Τίτλο.

2006-03-13T07:17:00.000-08:00

"Μην με περνάτε από το ταμείο.

Είμαι...ανεκτίμητο!

Νιαουρρρρνν..."

Ποιος είπε;

2006-03-13T07:16:00.000-08:00

Ποιος είπε πως το Φθινώπορο και ο Χειμώνας δεν έχουν χρώματα;

ΥΓ: Μία τελευταία εικόνα πριν έρθει επισήμως πια και οριστικώς να μας καλωσορίσει η Άνοιξη στην ανείπωτη ομορφιά της...

ΥΓ 2: Θα επανέλθω κάποια στιγμή αργότερα στο θέμα των εποχών αναλυτικότερα...ένα τόσο όμορφο θέμα... :)

Κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω.

2006-03-13T07:15:00.000-08:00

Δε θα κλάψω.

Είμαι όρθιος.
Με λυγισμένα τα γόνατα.
Μα θα είμαι όρθιος.
Το άψυχο δάπεδο δε θα νιώσω.

Όχι, δε θα κλάψω.

Μπορεί.
Ναι, ταπεινώθηκα.
Από τη ζωή.
Η ζωή με έχασε κι εγώ χάθηκα γι’ αυτή.

Μα όχι, δε θα κλάψω.

Μαύρα κλαδιά κρέμασα.
Στο παράθυρό μου.
Να χτυπάνε το τζάμι τις νύχτες.
Γυμνά, μαύρα κλαδιά κρέμασα.

Να ξεσπάσω; Κλαίγοντας;
Όχι, αυτή την γωνία ποτέ δεν επισκέφτηκα.

Γκρι.
Αυτό θα’ ναι το χρώμα μου.
Να χάνονται οι σκέψεις μου στο γκρι.
Σ’ αυτό το γκρι να ανεμίζουν.
Κι ύστερα να χάνονται.

Μην αγγίζεις το πρόσωπό μου.
Δεν κλαίω, σου λέω.
Μην μ’ αγγίζεις!

Ύστερα ράγισα όλα τα τζάμια.
Όλα τα τζάμια του σπιτιού μου.
Όλα εγώ τα ράγισα.
Χωρίς στο πάτωμα θρύψαλα.
Μόνον τα ράγισα.

Να ξυπνώ.
Και να αντικρίζω τη ζωή κομματιασμένη.

Πώς με ξέχασε έτσι η ζωή;

Τέτοια πληγή γιατί μου χάρισε;

Γιατί; Γιατί;

Απάντησε μου.

Γιατί δε μιλάς;

Τι κρύβει η σιωπή σου;

Μίλησε μου.

(κι η μορφή τον κοίταξε με αγάπη…άπλωσε το χέρι της και του έδωσε κάτι…κι ύστερα κάθισε δίπλα του λέγοντας του…)

«Αυτό το μαντήλι.
Για την υδρία της ψυχής σου.
Κλάψε. Όπως έκλαψε κι η ζωή.
Κι εγώ θα είμαι δίπλα σου.»

«Ποια είσαι και πώς σε λένε;»
Αποκρίθηκε εκείνος.

Η μορφή ανέβασε
το βλέμμα της.
Χαμογέλασε.
Κι απάντησε.

«Ελπίδα».

ΥΓ: Αν και πριν λίγο αναφερθήκαμε στην Άνοιξη...τώρα περνούμε από την υδρία της βροχής στην υδρία της ψυχής...

Ο Ήχος της Σιωπής (μου).

2006-03-13T07:12:00.000-08:00

Σιωπώ στη σιωπή σου.

Σ’ ακολουθώ.

Με τις σκέψεις στην τσέπη μου.

Σ’ ακολουθώ.

Με το χέρι κοντά στο στήθος.

Σ’ ακολουθώ.

(Σε) κοιτώ.

(Σε) ακούω.

Μα σιωπώ.

Και ξαφνικά σε άκουσα.

Και σε είδα ξανά.

Το πρόσωπό σου.

Είδα τα μάτια σου.

Άκουσα το στόμα σου.

«Μ’ ακολουθείς;»

Κι η σιωπή μου στα χείλη σου απάντησή σου…

Αυτή είναι η Άνοιξη.

2006-03-13T06:33:00.000-08:00

Αυτή είναι η Άνοιξη που ακόμα μας κρύβει ο Μάρτης...

Η Ανάμνηση.

2006-03-12T15:58:00.000-08:00

Θυμάμαι.
Τα μάτια του.
Τα παιδικά του αυτά μάτια.
Μάτια να σε διαπερνούν.
Να φωτίζουν τόσο έντονα
Τη σκέψη σου, την ψυχή σου.
Π’ όλα φαντάζουν μιας στιγμής
ευανάγνωστο γυαλί.
Καθρέφτης προδότης αυτά τα μάτια.
Και μια θάλασσα κάπου στο βάθος.
Πότε να ξεψυχά αργά.
Και πότε να ξεσπάει απότομα.
Και να γυρίζει καμπύλες, π’ ο ήλιος μιας ψυχής
τις καίει.
Κι όπου στάξει το πέπλο της
φλόγα ασημένια θα στάξει ακόμα.
Κι ύστερα στάχτη.
Κι ύστερα
τα κύματα της στάχτης.
Αρχή.

Θόλωσε ο καθρέφτης.
Έπεσε το πινέλο.
Ασταθές το χέρι και φταίχτης
η Ζωή.
Ζωή μέσα από τη στάχτη.
Το πινέλο να λερώνει με μαύρο
το πάτωμα.
Προσπερνώ.

Μα θυμάμαι τα μάτια του...

ΥΓ: επειδή τώρα κι εγώ μαθαίνω να "μπουσουλάω" στο χώρο του internet και του blog, θα βάζω στην αρχή κάποια τέτοιου είδους γραπτά (δεν τολμώ να τα ονομάσω "ποιήματα", η ποίηση κατέχει πολύ μεγάλη ιστορία!). Όταν μάθω σιγά-σιγά τα βασικά θα αποκτήσει περισσότερο ενδιαφέρον, πιστεύω... :)

Όνειρο.

2006-03-12T06:01:00.000-08:00

Και ο ήλιος μια κίτρινη βροχή
Και τα ονείρατά μας θάλασσα, γη, ουρανός
Φύλλα ανέμισαν, σκόνη εσκόρπισαν
Και γίναν ένα.

Το είδα.
Το αιστάνθη.
Το κράτησα σφιχτά.
Να μη μ’ αφήσει.

Άνοιξα, ανέπνευσα, άγγιξα
Αγάπησα, αρρώστησα, πέθανα, αναστήθηκα.
Κι έβρεξε
και φύσηξε πάλι.

Το είδα.
Το αιστάνθη.

Και τέλος δεν ήταν…

Με το χέρι μου βάλθηκα
Να κόψω τον ορίζοντα.
Στέκομαι, όμως, ανάμεσα σε γη και ουρανό
Σε θάλασσα και κενό.

Το φως τ’ ονείρου δεν αρνήθηκα.
Χρυσό στεφάνι φόρεσα
Κι έσκυψα τις ζωές μου
Να μαζέψω.

Ηρέμησε η θύελλα, μα τέλος δεν είναι…

Εγώ θα υπάρχω και θα ονειρεύομαι.
Κι ονειρεύτηκα ότι υπάρχω...

ΥΓ: Μία αρχή πάντα με ένα όνειρο ξεκινά...

Ποτέ ας μην κοιτάξουμε πίσω...

2006-03-12T05:14:00.000-08:00

Αυτό το blog είναι μία καινούργια αρχή.
Δεν ξέρω εάν θα έχει επιτυχία ή όχι, αλλά αυτό ποσώς με ενδιαφέρει.
Είναι μία αρχή για μια διαφορετική επικοινωνία και ενός επίσης διαφορετικού τρόπου έκφρασης. Όχι μόνον για μένα, αλλά για όλους μας. Το τονίζω το τελευταίο!
Αυτή είναι και η σημασία του blog νομίζω...

Όσον αφορά τώρα το τίτλο του πρώτου αυτού post, πιστεύω ότι ήταν ο ιδανικός για να δοθεί περισσότερη έμφαση στην αρχή της αρχής...

Θα κάνω τώρα 1-2 βαρετές σημειώσεις, αλλά αξίζουν νομίζω.
1). Όπως είπε και ο Ίρβιν Γιάλομ..."πρέπει να πάψουμε να ζούμε με την ελπίδα για ένα καλύτερο παρελθόν".
2). Ας μην ξεχνάμε, επίσης, και την ελληνική μυθολογία, τον μύθο του Ορφέα και της Ευριδίκης.
Το κοίταγμα στα "πίσω" σχεδόν πάντα είναι οδυνηρό. Καλόν είναι να το αποφεύγουμε λοιπόν.

Αυτά μία μικρή παρένθεση.

Καλή ΜΑΣ αρχή...